Akademia Talentów,  Dzieci i młodzież

Do niczego się nie nadaję…

Przebywając każdego dnia z naszymi dziećmi jesteśmy świadkami wielu pozytywnych zaskoczeń. W trakcie rozmowy okazuje się, że ta młoda osoba ma błyskotliwy humor, wiedzę na tematy, o których my nie wiemy zbyt wiele lub potrafi wykonywać zadania, z którymi wielu jej rówieśników sobie nie radzi. Każdy człowiek cechuje się czymś wyjątkowym, a będąc na początku swojej drogi życiowej, młodzi ludzie dopiero odkrywają swoje uzdolnienia. Niektóre z nich są naprawdę niesamowite! Skoro jednak dzieci mają w sobie tą iskrę wyjątkowości, to skąd biorą się jedynki w dzienniku…?

Skąd takie słabe oceny?

To, że dziecko ma słabe oceny, nie oznacza, że jest pozbawione uzdolnień. Niejednokrotnie mimo wyjątkowych zdolności, dzieci mają słabe wyniki w szkole, przez wzgląd na specyficzne trudności w uczeniu się – takie jak dysleksja, dysortografia czy dyskalkulia. Patrząc na uzdolnienia pod wąskim kątem otrzymywanych ocen, również możemy nie dostrzec talentów. W końcu oceny dostają za przyswojenie tylko pewnego zakresu materiału. Możliwe też, że sposób nauczania danych treści, choć sprawdza się u większości, nie jest odpowiedni akurat dla tego ucznia. Łatwo wtedy przeoczyć uzdolnienie.

Są przypadki, w których dziecko zaczyna rozwijać swój talent na własną rękę. Niezrażone niepowodzeniami w szkolnej ławce wraca do domu i uczy się przez doświadczenie, słuchanie podcastów, oglądanie poradników, czytanie książek napisanych atrakcyjnym dla niego językiem. Więcej jest jednak znanych przykładów zniechęcenia do nauki w ogóle. Popadania w bezradność i rozwijania sztuki unikania zobowiązań. A przecież nie chcemy, żeby nasz syn lub córka myśleli : „do niczego się nie nadaję”.

Przede wszystkim wspierać.

Postawmy się w ich miejscu. Gdybyśmy sami mięli takie trudności, to co byśmy zrobili? Z pomocą bliskich moglibyśmy rozpocząć poszukiwania swojego talentu i sposobów na jego rozwijanie. Zastanowilibyśmy się co jest dla nas interesujące i pociągające, co wychodzi nam najlepiej, co lubimy robić. Sądzę też, że dla wielu osób dużym komfortem jest wiedzieć, że nie są w czymś sami. Że istnieją inne osoby, w podobnym wieku, które również mierzą się z takimi dylematami.

Z punktu widzenia teorii, wszystko wygląda na banalnie proste. Gdyby jednak takie było, to żaden talent nie przeszedłby niezauważony, a jednak wiele z nich umyka… Zaplanujmy działanie!

  1. Znajdźmy odpowiedni dla nas i dla dziecka czas oraz miejsce.
  2. Zapytajmy o zainteresowania, umiejętności, emocje z nimi związane.
  3. Pozwólmy się dziecku wypowiedzieć, nie przerywajmy, słuchajmy uważnie.
  4. Wspólnie zastanówmy się z dzieckiem nad możliwymi działaniami – zajęciami pozalekcyjnymi, wspólnymi aktywnościami wspierającymi rozwój zdolności.

To dopiero początek drogi.

Oczywiście to tylko ogólny plan. Dobrze, aby z dzieckiem rozmawiać często. W końcu jest ono najlepszym źródłem informacji o sobie samym. Dorosłym może się wydawać, że jakieś rozwiązanie zaczęło działać i odpuszczają. A może być to tylko chwilowa poprawa sytuacji związana z tym, że dziecko mobilizuje wszystkie swoje siły aby pokazać, że zależy mu na relacji z nami, męcząc się przy zadaniach, które są dla niego nieodpowiednie. Nie planujmy na wyrost życia dziecka tylko komunikując mu nasze decyzje. Dajmy mu przestrzeń do decydowania, a nasza mądra rada niech posłuży za poduszkę ochronną dla jego braku doświadczenia.

Jeśli okaże się to niewystarczające, to warto skorzystać z pomocy rówieśników dziecka na organizowanych przez różne instytucje zajęciach pozalekcyjnych. Dzięki nim i odpowiednim prowadzącym, nie będzie się czuło osamotnione w problemie. Łatwiej przyjdzie mu otwarcie się przed osobami o podobnych trudnościach i wspólnie z nimi poszukiwanie najlepszej dla siebie drogi.

Wiele słów pozostawiamy niewypowiedzianych, myśląc że są oczywiste. Niech „jestem z Ciebie dumny” zabrzmi głośno w naszych domach.



Źródła:

Bogdanowicz M., Adryjanek A.: Uczeń z dysleksją w szkole. Gdynia: Wyd. Pedagogiczne OPERON, 2004.

Lewowicki T.: Kształcenie uczniów zdolnych. Warszawa: Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, 1986.

Poleszak W. i in.: Diagnoza i wspomaganie w rozwoju dzieci uzdolnionych : Test Uzdolnień Wielorakich i materiały dydaktyczne. Warszawa : ORE, 2014.

Zapraszamy do subskrypcji i udostępniania!

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *